Rozdział 4.

VICTORIA

    Po kilku minutach Ulises, Ivan i Marcos weszli do bardzo dziwnego, cichego, tajemniczego pokoju.

- Hej, patrzcie. Tu coś jest! - powiedział Ivan. - Jakiś pamiętnik...

- Co? Pokaż... - krzyknął po cichu Marcos.

- No zobaczcie... - powiedział Ivan.

   Po chwili podszedł do nich Ulises, kiedy popatrzył na ten pamiętnik, powiedział :

- Ale tu jest wszystko po niemiecku, popatrzcie.

   Ivan i Marcos popatrzyli na pamiętnik i się zdziwili :

- No faktycznie. - powiedział Ivan.

- Czy ktoś z nas zna niemiecki? - znowu zapytał.

- Chyba Carolina... Co nie Marcos? - zapytał Ulises.

- Tak... Chyba tak... Chodźcie, pójdziemy do dziewczyn i się zapytamy.

- Ok. - powiedzieli zgodnie Ulises i Ivan.

   Gdy już wychodzili, Ivan zawołał :

- Hej. A może weźmiemy ten pamiętnik, co? 

- No... Chyba masz rację. Może nam się do czegoś przydać. - powiedział Marcos.

   Kiedy Ivan wziął pamiętnik, wszyscy ruszyli do wyjścia, którym było okno.

**

      Po niedługim czasie chłopakom udało się wyjść i pobiegli prosto do pokoju dziewczyn, chociaż było już po 22 , czyli po ciszy nocnej.

- Dziewczyny... Śpicie? - powiedział Marcos szeptem.

- Dziewczyny... - dołączył się Ivan. - Julia, obudź się. - podszedł do Julii i zaczął ją odkrywać, a ona w tym samym momencie się odwróciła i zderzyli się głowami.
- Ała... - krzyknął Ivan.

- Ivan... Kochanie, co tu robisz?

- Cii...

- Coś się stało?

- No... W zasadzie to tak... Wstań, to Ci wszystko opowiem. - uśmiechnął się do niej i zaczął opowiadać.

     W tym samym momencie, gdy Ivan opowiadał Julii co się stało, Ulises zaczął budzić Vicky.

- Vicky... Kochanie, wstawaj.

- Mmm... - mamrotała Victoria przez sen. - Co... O Matko! Ulises, coś się stało? - powiedziała, przebudzona Victoria.

- Dziewczyny! - krzyknął Ulises.

- Co?! - krzyknęły Julia, Victoria i Carolina.

- Byliśmy w tym pokoju i nie uwierzycie co tam znaleźliśmy ... - powiedział Marcos.

- Co?! - zapytała Carolina.

- Znaleźliśmy jakiś pamiętnik, w którym są opisane różne rzeczy z czasów II Wojny Światowej i powstania sierocińca. - odpowiedział Ivan.

- Tylko jest jeden problem... - dołączył się Ulises. - Wszystko tu jest opisane i są rysunki, ale nikt z nas nie umie niemieckiego... 

- Jak to? Pokażcie mi. Może mi się coś przetłumaczyć. - powiedziała Carolina.

     

     Kiedy Ulises podał Carolinie pamiętnik ona zaczęła przeglądać go i czytać niektóre fragmenty.

- Tutaj jest napisane, że ten doktor... Chyba Wulf, był prywatnym lekarzem samego... Hitlera!

- Co?! - wykrzyknęliśmy wszyscy.

- No ładnie... - skomentowała Victoria.

    Po chwili znowu odezwała się Carolina :

- Jest tu też napisane, że w czasie II Wojny Światowej ten Wulf opracował lekarstwo na śmiertelnego wirusa, którego... Ha, to jest niezłe... Którego sam opracował, a później jego córka została nim zainfekowana.

- Normalnie, nie mogę! Pieprzony Niemiec. - skomentował to Ivan. - Najpierw wynalazł wirusa, a potem sam zainfekował swoją córkę. Co za debil!

- Ivan... Spokojnie. - uspokoiła go Julia. - Zaczekaj z emocjami na potem, bo nie wiadomo czego się za chwilę dowiemy. -  powiedziała to z uśmiechem na ustach.

   Wszyscy się uśmiechnęli, oprócz Caroliny, która za bardzo była pochłonięta czytaniem i tłumaczeniem zeszytu.

- Dobra, czytaj dalej. - zwrócił się do niej Marcos.

   Po chwili skupienia, Carolina się odezwała :

- Boże... Ten człowiek, to był jakiś debil! 

- Co tam wyczytałaś? - zapytała Victoria.

- Tu jest napisane... Że po tym jak jego córka zaraziła się tym wirusem, on doskonale wiedział, że ona nie wyzdrowieje i nie wiedział jak ją wyleczyć więc wpadł na pomysł, żeby ją zahibernować... Rozumiecie to?! Własną córkę zahibernował!
- O Matko! Co to był za człowiek! - skomentowałam to.
- Palant! - powiedział Ulises.
-  Cholerny bezuczuciowy nazista! - odezwał się Marcos.
- Czekajcie chwilę... - odezwała się Julia. - Jeżeli jego córka zaraziła się wirusem, a on nie potrafił jej wyleczyć to duże prawdopodobieństwo jest, że my jesteśmy zainfekowani identycznym wirusem!
- No tak... Może masz rację. Tylko jak to sprawdzić? - zapytał Marcos.
- Czytaj dalej. Może będzie coś więcej napisane na ten temat. - powiedział Ulises.